<><>Entry นี้ผมจะเล่าเหตุการณ์ที่ไปเจอมาที่ศูนย์ Sony ใหญ่ (เพชรบุรีตัดใหม่) หลังจากที่เรื่องจบลง ผมสรุปได้อย่างหนึ่งว่า เหตุการณ์ครั้งนี้ ให้ประสบการณ์ที่ 
อย่างแท้จริง
<><>ผมกำลังใช้โน้ตบุ๊ค Sony VAIO VGN-FE34SP ที่วางขายตอนปลายปี 2006 อยู่ครับ แล้วก็ทนใช้เครื่องที่บานพับมันหลวม (ประมาณว่า จอมันกระพือได้ ถ้าเอาวางบนตัก แล้วเล่นในรถ) มาได้ปีกว่า ๆ (ประกัน 2 ปี 3 เดือน) แล้วบังเอิญได้ Login เข้าไปดูวันหมดอายุประกันของเครื่อง เลยตัดสินใจเอาเข้าศูนย์เพราะหวังใจว่ามันจะกลับมาแน่นเหมือนเก่า…
<><>แต่เอาเข้าจริง ๆ แล้วมันกลับ….
<><>*ทำท่านึกย้อนไปในเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อน…*
<><>ผมไปกดรับบัตรคิวเพื่อปรึกษาเจ้าหน้าที่ จากนั้นก็นั่งรอคิวเหมือนชาวบ้านทั่วไปที่เครื่องมีปัญหา แล้วอยากให้ปัญหามันหมดไป
<><>จนได้ยินเสียงเรียกคิวสังเคราะห์ที่เขามักใช้กันตามธนาคารเรียกเข้าไปหาเจ้าหน้าที่โต๊ะเบอร์ X
<><>เจ้าหน้าที่ถามผมว่า เครื่องผมมีปัญหาอะไร
<><>ผมตอบกลับไปว่า บานพับมันหลวมครับ แล้วก็เปิดให้เขาดู ว่าจอมันกระพือได้จริง ๆ นะ ประมาณ 5-8 องศาเลยทีเดียว
<><>เจ้าหน้าที่ผู้หญิงหันเครื่องไปลองดันเล่นดูบ้าง ราวกับกำลังทำการทดลองวิชา Engineering Mechanics: Dynamic เพื่อวัดหาองศาการแกว่ง เพื่อนำไปคำนวณความเร็วเชิงมุม ทอร์ก…บลา ๆๆๆ ว่ากันไปนั่น
<><>หลังจากตรวจสอบจนพอใจแล้ว เจ้าหน้าที่ยื่นเอกสารมาให้ผมกรอก เพื่อส่งเครื่องไปให้ช่างที่อยู่ด้านหลังโต๊ะบริการไปซ่อม หล่อนทำเครื่องหมายในหนังสือที่ว่า แล้วให้ผมลงชื่อ ผมก็ก้มหน้าก้มตาเซ็นต์ชื่อไป
<><>หล่อนบอกให้ผมกลับไปนั่งรอเรียกอีกที เพราะจะส่งไปให้ช่างซ่อมดู
<><>จนเวลาผ่านล่วงเลยไปครู่หนึ่ง ผมได้ยินเสียงขานเรียกชื่อผม ให้ไปดูเครื่อง
<><>พนักงานสาวบอกว่า “ช่างดูให้แล้วค่ะ สกรูว์มันไขแน่นอยู่แล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้” พลางอธิบายใหญ่เลยว่า รุ่นนี้จะมี Space ของมันให้มันมีที่สำหรับ… บลา ๆ… ถึงตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนถูกจับส่งขึ้นเครื่องบินจากลอนดอน กลับสู่สนามบินหัวลำโพงเพื่อมารับโทษทัณฑ์ก็ไม่ปาน
<><>แล้วหล่อนก็หันเครื่องมาให้ผมลองโยกดู พลางถามว่า “คิดว่าน่าจะแน่นขึ้นนิดนึงนะคะ”
<><>ผมลองโยกดูบ้าง ไม่รู้สึกว่ามันต่างไปจากเดิมอย่างไร แต่ก็แสร้งพยักหน้าเห็นด้วย แล้วถามเธอกลับไปด้วยเสียงสั่นเครือ “…เปลี่ยนบานพับไม่ได้เหรอครับ”
<><>เธอตอบกลับว่า “เปลี่ยนไปก็เหมือนเดิมแหละค่ะ เพราะแต่ละรุ่นจะมี Space บลา ๆ…” เสียงบางอย่างที่กายละเอียดผมมันขาดดัง “ผึง!” แต่ผมก็เก็บอาการเอาไว้
<><>ผมพยักหน้า เธอเอาหนังสือส่งเครื่องกลับมาให้ผมลงชื่อรับเครื่องกลับ
<><>ผมเดินกลับมาหาพ่อด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ แล้วเล่าตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง…
<><>สีหน้าพ่อผมเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดฝาด ราวกับเป็นสัญญาณบอกให้ผมรู้ว่า “เดี๋ยวข้าจัดการเอง”
<><>พ่อบอกให้ผมไปกดรับบัตรคิวใหม่ ยามที่ทำหน้าที่กดบัตรคิวให้มีสีหน้าฉงน ถามผมว่าทำบัตรคิวหายหรือไร
ผมขมวดคิ้ว เพราะพยายามเก็บอาการผิดหวังปนสิ้นหวังนี้ไว้ พอยามเห็นดังนั้น จึงไม่ถามอะไร แล้วกดบัตรคิวให้…
<><>จนได้ยินเสียงผู้หญิงสังเคราะห์เรียกให้ออกรบเท่านั้น… หนนี้ผมถูกเรียกไปที่โต๊ะเบอร์ X+1
<><>เจ้าหน้าที่ที่ให้บริการผมเป็นผู้ชาย พร้อมด้วยผู้ชายใส่แว่น ผิวสีขาว คอยช่วยดู ที่ผมเคยได้รับบริการเมื่อครั้งเอาเครื่องเข้าศูนย์คราวก่อน ด้วยอาการเครื่องไม่สามารถเขียนแผ่น Recovery ออกไปได้ ซึ่งก็ได้รับบริการจากคนนั้นเป็นอย่างดี เขาสามารถตอบคำถามผมได้เป็นที่พอใจ (ซึ่งก็เหมือนกับที่ไปหาข้อมูลจากในอินเตอร์เน็ตมาทุกประการ)
<><>ผู้ชายใส่แว่นคนนี้ เหมือนจะเป็นคนที่คอยพิจารณาว่าจะช่วยลูกค้าได้อย่างไร และมากเท่าไหร่
<><>พ่อเปิดฉาก อธิบายไปว่า เมื่อกี้ผมไปที่โต๊ะเบอร์ 6 ไปให้ช่างดูอาการแล้ว บอกว่าแก้ไขอะไรไม่ได้เลย คุณจะช่วยผมได้ยังไงบ้าง
<><>ชายใส่แว่นตอบกลับว่า อาการนี้เกิดจากความสึกหรอของโน้ตบุ๊คเมื่อใช้ไปนาน ๆ ครับ เป็นอาการปกติ ที่เกิดขึ้นได้ทั่วไป
<><>พ่อผมถามกลับไปว่า แล้วมันเกิดขึ้นในขณะที่ประกันยังไม่หมดนี่น่ะหรือ? เป็นไปได้ยังไง
<><>พร้อมยกตัวอย่างว่า มันไม่เหมือนกันนะ มันเป็นชิ้นส่วนภายใน ถ้าเป็นยางรถยนต์ที่มันบดไปกับพื้นถนน แล้วเนื้อยางสึกหรอไปก็ว่าไปอย่าง แต่คุณไม่ได้กำหนดจำนวนครั้งที่นับการเปิดปิดบานพับ และมันยังอยู่ในประกัน มันไม่ควรจะเกิดขึ้น
<><>พนักงานผู้ชายขยับแว่นดังกึก ราวกับว่าได้เรียบเรียบคำพูดที่จะอธิบายลูกค้าที่กำลังโกรธอยู่ภายในสมองแล้ว
<><>“มันเป็นปกติจริง ๆ ครับ ไม่เชื่อลองกับเครื่องโน้ตบุ๊คที่ตั้งอยู่ที่โต๊ะบริการทุกตัวเลยก็ได้ครับ เพราะว่าใช้รุ่นเดียวกัน”
<><>พนักงานพูดด้วยน้ำเสียงท้าทายเล็กน้อยว่า เดี๋ยวเรามาดูกันว่า “ประกันจะหมดวันไหนกันก่อนนะครับ”
<><>(แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมตอนที่เขาดูวันหมดประกัน มันถึงนานนัก…) จนทราบ เขากล่าวอย่างพึงใจว่า “อ้อ… ปลายเดือนหน้านี่เอง”
<><>พ่อผมยืนกรานตอบกลับไปว่า “ผมไม่ลอง ผมกำลังพูดถึงโน้ตบุ๊คทั่ว ๆ ไป ไม่ใช่เฉพาะรุ่นนี้”
<><>ชายใส่แว่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ส่อให้รู้ว่าทางเขาก็มีอารมณ์เหมือนกัน “ขนาดจอไงครับ น้ำหนักของจอ ความหนาของจอ ถ้าไปดูรุ่นอื่นจะเห็นว่า จอมันบางลง และรุ่นที่ว่ามีขนาดเล็กกว่าจึงไม่เกิดอาการที่ว่านี้”
<><>พ่อสวนกลับทันทีว่า “คุณจะบอกว่า บานพับของโน้ตบุ๊คยี่ห้อนี้ออกแบบมาไม่แข็งแรงพอจะรับน้ำหนักจอที่ใช้งั้นสิ”
<><>ต่างฝ่ายต่างเถียงกันอีกพักหนึ่ง จนพ่อผมเซ็ง….
<><>พ่อบอกว่า “ผมไม่เถียงกับคุณ ผมอยากคุยกับผู้จัดการสาขาคุณ ใครก็ได้ที่ตำแหน่งสูงกว่าคุณ”
<><>ชายฉกรรจ์ที่ตกเป็นเป้าสายตาไม่แพ้พ่อผมตอบกลับว่า “เชิญเลยครับ”
<><>พ่อผมเสริมไปอีกว่า อยากจะให้ออกหนังสือ มีการลงชื่อไปเลยว่า อาการอย่างนี้มันปกติจริง ๆ เมื่อใช้งานไปแล้ว แต่ยังอยู่ในระยะประกัน จะได้เอาไปลงหนังสือทางด้าน IT ส่งให้สื่อ หรืออะไรก็ตามแต่ที่ผมต้องการ
<><>พนักงานได้ยินดังนั้น จึงกดโทรศัพท์ภายใน แล้วบอกให้พ่อผมไปรอในห้อง ระฆังแก้ว 1 ซึ่งในนั้นดูเหมือนใช้ผนังเก็บเสียง ตรงกลางห้อง มีโต๊ะแก้วกลม วางอยู่ตรงกลาง แล้วมีเก้าอี้รูปทรงทันสมัย 4 ตัวว่างเรียงอยู่รายรอบ
<><>ระหว่างที่ผมกับพ่อนั่งรอกันอยู่ พนักงานชายที่ประจำโต๊ะ 7 (ไม่ใช่คนใส่แว่น) ก็โผล่หน้ามาบอกว่า “รอซักครู่นะครับ คนที่จะมาคุยด้วยชื่อคุณ วินิ*” แล้วก็หายตัวไป ซักพักชายใส่แว่นก็โผล่มาบอกว่า “รออีกครู่นึงนะครับ กำลังลงมา” พ่อขอบคุณเขาไปด้วยน้ำเสียงสูงผิดปกติ
<><>เมื่อคุณวินิ* มาถึงเขายกมือสวัสดีพ่อผม แล้วก็ไต่ถามอาการ จากนั้นตรวจสอบว่ามันเป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งผิดคาดมาก เพราะพ่อคิดว่าเขาจะมาแบบรวน ๆ เหมือนที่เจอมาเมื่อกี้ เขาอธิบายถึงกลไกข้างในคร่าว ๆ ให้พ่อผมฟัง พร้อมกับสัญญาว่า อาการนี้จะหายไป แต่จะหายไปหมดเหมือนซื้อมาใหม่หรือไม่ค่อยมาคุยกันอีกทีหนึ่ง พร้อมรับปากว่าจะเปลี่ยนบานพับให้ หากมันซ่อมไม่ได้เลยจริง ๆ
<><>ถึงจุดนี้ พ่อยิ้มอย่างพอใจแล้วตอบหัวหน้าช่างว่า “นั่นแหละครับ ผมอยากได้ยินคำนี้มานาน”
<><>จากนั้น ผมก็ถูกเรียกตัวไปเซ็นต์ใบส่งเครื่อง ซึ่งทางศูนย์ใช้ใบเดิมกับที่ตอนแรกได้ให้ช่างชั้นล่างซ่อมแต่ไม่สำเร็จ และมีชื่อผมเซ็นต์รับเครื่องไปแล้ว
<><>ผมไปเจอเข้าเลยซักถาม พนักงานหญิงบอกว่า “ถึงในนี้จะมีชื่อ แต่ในระบบไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ งั้นเดี๋ยวไปหยิบลิควิดมาลบออกให้“
<><>ถึงตรงนี้ต้องให้พ่อออกโรงอีกแล้ว “ไม่ได้ ทำอย่างนี้ไม่ได้ ลิควิดใคร ๆ ก็ลบทิ้งได้ ให้ขีดฆ่าทิ้ง แล้วเซ็นต์กำกับเอาไว้แทนแล้วกัน”
<><>เธอทำตามที่พ่อเสนออย่างเสียมิได้
<><>หลังจากที่ส่งเครื่องไปเรียบร้อยแล้ว และกำลังรอให้หัวหน้าช่างเขียนชื่อ และเบอร์ติดต่อให้ ผมจัดแจงเขียนใบความคิดเห็น ระหว่างที่กำลังเขียน ๆ อยู่นั้นคุณวินิ* เดินเข้ามาหา ผมเอามือบังกระดาษแทบไม่ทัน พลางรับกระดาษที่เขียนรายละเอียดเอาไว้ให้
<><>จากนั้นวันต่อมา ตอนเวลาประมาณบ่ายสองโมงครึ่ง มี SMS ส่งมาจากศูนย์แจ้งให้ทราบว่า ไปรับเครื่องคืนได้แล้ว ด้วยเงินค้างชำระ 0.00 บาท
<><>ถึงตอนนี้ ผมสงสัยเหลือเกินว่า ไอ้การที่ต้องเบิกอะไหล่มาเปลี่ยนให้ลูกค้ามันมีผลกระทบกับรายได้ของพนักงานหรืออย่างไร ทำไมกว่าจะยอมเปลี่ยนให้ได้ถึงต้องโวยขนาดนี้? คุณแลกความประทับใจของลูกค้ากับรายได้คุณอย่างนี้หรือครับ ถือเป็นการก้าวเดินที่ชาญฉลาดยิ่ง
<><>ผมสัญญาว่าจะส่งอีเมล์ไป Complain คุณแน่ ๆ ครับ
<><>ขอขอบคุณหัวหน้าช่างจากใจจริงครับ ที่ให้บริการผมอย่างดีครับ กว่าจะได้บริการที่คาดหวังต้องลงแรงเยอะใช่เล่น สอดคล้องพอดีกับสโลแกนที่ว่า จริง ๆ
อวสาน
<><>หมายเหตุ: ไม่ครับ นี่ไม่ใช่เรื่องแต่ง บุคคลที่เอ่ยถึงใน entry นี้ล้วนมีจริงทุกคน และหลังจากที่ไปรับเครื่องกลับคืนมานั้น สภาพบานพับกลับมาดีเหมือนเพิ่งซื้อใหม่ครับ พอใจแล้วล่ะ
<><>ป.ล. ขอขอบคุณเว็บไซต์ Sony ประเทศไทยที่เอื้อเฟื้อภาพเครื่องหมายการค้า like.no.other(tm) ให้นำมาใช้
<><>ไม่ทราบว่า Sony ขาดทุนกับ PS3 และ Blu-ray ขนาดหนักหรือไง ถึงได้มาทำกับลูกค้า VAIO ที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย?
Sony VAIO loose higne บานพับหลวม ศูนย์โซนี ศูนย์โซนี่ ศูนย์โซนี่ใหญ่ ศูนย์ Sony ใหญ่ Sony เพชรบุรีตัดใหม่ โซนีเพชรบุรีตัดใหม่ โซนี่เพชรบุรีตัดใหม่ บานพับเสื่อมสภาพ พรศักดิ์ ชุ่ย มักง่า การบริการแย่
คุณหมอ ศ. เป็น ก. และใช้ MacBook เห็นวางหราไว้บนโต๊ะตรวจ แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ พอพบหมอเขาก็ตรวจดูทั้งหน้าเหมือนหมอคนอื่น ๆ แล้วก็ถามว่าสิวเม็ดนี้เพิ่งขึ้นใช่มั้ย แล้วก็ดูประวัติการใช้ยา แล้วก็ถาม ๆ เรื่องยา 8AN ว่าใช้แล้วมีแสบอะไรมั้ย เลยตอบไปตามจริงว่า หน้าด้านมานานแล้วครับ เคยทา B.P. 5% แล้วไม่รู้สึกแสบอะไร ทาทิ้งไว้ได้ แต่พอทาไปได้สองวันหน้าก็จะสาก (ประมาณว่าแพ้ยานั่นแหละ)